หนึ่งในความทรงจำ

posted on 13 Feb 2013 23:52 by katisod02
เมื่อปีที่แล้ววันวาเลนไทน์เป็นวันอังคาร เรารู้ว่าวันนี้คงไม่ได้เจอกัน เราไม่ได้อยู่ไกลถึงกับกันคนละจังหวัด แต่เพียงเพราะ เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เวลาเราไม่ค่อยตรงกัน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่เราก็มีความสุขทุกครั้งที่เราได้เจอกันในวันศุกร์ทุกเย็น ถ้าเราไม่ไปดูหนังในโรง เราก็จะไปซื้อหนังแผ่นมาดูที่บ้าน บางคืนเขาก็นอนค้างที่นี่ หรือบางทีฉันก็ไม่นอนค้างที่ห้องของเขา นั่งกินมาม่าเส้นอืดที่ฉันชอบ แต่บางอาทิตย์เราก็ไม่ได้เจอกันเลย เพราะด้วยความที่เขางานเยอะ แต่เราก็จะคุยเอ็มเอสเอ็นทุกคืน และก่อนจะเข้านอนเราจะส่งข้อความทางโทรศัพท์ทุกวัน เราให้อิสระแก่กันและกัน ชอบหรือไม่ชอบอะไร เราคุยกันได้หมด ช่วงลองวีคเอ็นเราชอบไปเที่ยวทะเล หรือไม่ก็ไปพักผ่อนที่กาญจนบุรี เขาชอบป่าฉันชอบทะเล สามปีที่เราเป็นแบบนี้เรื่อยมา มันเป็นรักที่บริสุทธิ์ บริสุทธิ์จนฉันคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่วิเศษที่สุดที่มีคนรักแบบนี้ เรามีข้อตกลงกันว่า เราจะไม่เปิดเผยกับใครว่าเราคบกัน เราเต็มใจทั้งสองฝ่าย เพราะเราอยากจะมั่นใจมากกว่า คุณอาจจะคิดว่าสามปีนี่ก็มากแล้ว แ่ต่สำหรับฉันและเขาไม่ใช่เลย ต่างคนต่างเคยมีแผลกันมาทั้งคู่ เราจึงค่อนข้างที่จะใส่ใจกันมากเป็นพิเศษและคิดว่าถ้ามันผ่านสามปีมาได้นั้น ฉันและเขาก็พร้อมที่จะเปิดเผย ....มันเหมือนกับฉันฝันไป และตื่นมาพบว่า ตัวเองกำลังตื่นจากฝันหวาน แล้วมาเจอเรื่องเลวร้ายในชีวิตจริง เมื่อวันหนึ่งฉันและเขาตัดสินใจแยกกันคนละทาง ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง เหตุผลที่แสนทรมาน ฉันไม่รู้หรอก ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง บางทีคืนนี้เขาอาจจะคิดถึงฉันอยู่ก็เป็นได้ เพราะวันนี้พระจันทร์สวย เขาและฉันชอบมองพระจันทร์ และฉันชอบมองเขาเวลาเขามองพระจันทร์ ในแววตาของเขาเหมือนมีเรื่องราวของเราทั้งคู่จินตนาการอยู่ในดวงตาของเขา แต่ทุกวันนี้ฉันก็อยู่ตัวคนเดียวได้ตลอดมา ใช้ชีวิตในความฝัน ฉันยังเคยคิดว่าถ้าวันหนึ่งเราเดินสวนกันเขาจะทักฉันไหม ฉันเชื่อว่าเขาจำฉันได้ และเขาจะโกรธไหม ถ้าฉันอยากกอดเขาอีกครั้ง ถ้าเขาได้อ่านบทความนี้ ฉันก็อยากจะบอกเขาว่า ฉันยังอยู่ของฉันได้ ฉันยังดูหนังคนเดียวได้ ฉันเลิกถือถ้วยกาแฟสองมือแล้วนะ ฉันยังมองพระจันทร์และคิดถึงเธออยู่เสมอ ฉันยังชอบไปทะเลและขึ้นภูอยู่นะ ถ้าคุณไม่ยุ่งอะไรมากมายเหมือนตอนนี้ที่ต้องดูแลลูกตัวน้อยของคุณอยู่ ฉันก็ยังอยากจะมีเพื่อนร่วมทางเดินป่าขึ้นภูกับฉันอีกครั้ง เพราะปีนี้ฉันยังไม่มีเวลาว่างไปเลย นี่ดึกมากแล้ว ฉันขอตัวก่อน ฉันยังสะสางงานไม่เสร็จเลย แต่เพียงเพราะ ถ้าฉันไม่เขียนบทความนี้ คืนนี้ฉันคงต้องนั่งร้องไห้หนักกว่าเดิม... 
อย่าสงสารฉันนะ ฉันว่าสักวันฉันคงยิ้มกว้างมากกว่านี้ 

Comment

Comment:

Tweet

@nannarita big smile  ขอบคุณค่ะ  ตอนนี้ก็เข็มแข็งมากขึ้นค่ะ

#2 By ซาาเปา on 2013-02-23 23:50

สู้ๆ นะคะ T T